شهر میناب

همه شهرهای استان هرمزگان

شهر میناب

امتیاز کاربران:
معرفی
سوغات
غذاهای محلی
گالری
نظرات
میناب
کاربر نظر داده استاند
تاریخچه

از دشت میناب با نام پیشین هرمز کهنه، یاد شده و از دیر باز تا کنون به نام‌های منا، مناب، مناو، مینا، میناو، مینو، هرمز، هارموز، آرموز … نیز خوانده شده است. قدیمی ترین نامی که در کتب تاریخی و در زمان هخامنشی از میناب برده شده شهر اورگانا ORGANA بوده است. میناب را به دلیل نزدیکی با دریا و وجود رودهایی در پیرامون آن، «میان آب» نیز گفته‌اند، که اندک اندک به میناب تغییر یافته است. واژه میناب، در گذشته به جهت شفافیت آب رود میناب، مینا آب بوده، که به مرور زمان و به دلیل دگرگونی، حرف«آ» از بین رفته و به گونه میناب درآمده است. مردم محل بر این باورند که در روزگاران کهن، دو خواهر به نام‌های «بی‌بی مینو» و«بی‌بی نازنین» این شهر را پایه گذاری کرده‌اند. ناحیه میناب از دیرباز نه تنها به نام‌های گوناگون، نظر جهانگردان را به خود جلب کرده، بلکه دست‌خوش یورش‌های ویران‌گر نیز بوده است. در محل امروزی میناب، شهری آباد، که مرکز ایالت هرمز کهنه بوده، قرار داشته که تیمورلنگ با یورش وحشیانه خود، آن را خراب کرده و هفت دژ استوار آن را نیز ویران ساخته است. یکی از دژهای ویران شده شهر به نام دژ«بی بی می نو»، که همان «بی بی مینو» باشد، در گوشه خاوری شهر باز مانده است و به این دژ «هزاره» هم می‌گویند. از بازمانده‌های تاریخی این شهر، دژ میناب است، که شهر میناب بر دامنه آن بنا شده است. این دژ تا اواخر دوران قاجاریه، مرکز حکومت بوده و اکنون خرابه‌ای بیش نیست.

جمعیت نژادی میناب متشکل از ترکیبی تقریبا در هم بافته از اقوام ایرانی اصیل فارس زبان بسیار ثروتمند و قدرتمند هرموزی (مینابی)و عرب حاشیه خلیج فارس و همینطور نژاد سیاهان آفریقایی (زنگباریان)در گذشته به عنوان برده مورد استفاده می‌شدند و بلوچ‌های ناحیه بلوچستان (همسایه شرقی) و حالا تعداد زیادی از بشکردی‌های مهاجر (که احتمالا از اقوام اصیل آریایی هستند)، منوجانی‌های مهاجر و به طور کلی مهاجرین شمالی این شهر تشکیل می‌شود.در شهر میناب لهجه بندری با کمی تغییر و کلمات متفاوت به کار می‌رود. در اطراف میناب مردم به گویش های مختلفی از جمله بلوچی و بندزرکی صحبت می کنند .

جلگه میناب بیش از ۱۰۰ هزار سال قدمت دارد بنیان شهر میناب را به زمان ساسانیان نسبت می‌دهند؛ اما بعضی از اسناد تاریخی موجود نشان می‌دهد این شهرستان از قدمتی بیش از ۲۵۰۰ سال برخوردار می‌باشد که بدین منظور می‌توان به سفر نامه نئارخوس (نئارکوس)سردار اسکندر مقدونی مراجعه کرد این احتمال نیز هست که این شهر در زمان ساسانیان به آبادانی و رونق رسیده‌است.

از میناب با نام‌های مینو، مینا، هرمز، هارموز، آنامیس و توسط نئارخوس دریانورد مقدونی در سفر نامه اش با عنوان هارموز و یا آرموز نام برده شده‌است۰

به نظر برخی تاریخ‌دانان وجه تسمیه میناب، آب فرآوان و رودخانه پر آب با آب شیرین آن بوده‌است قدیمی ترین نامی که در کتب تاریخی و در زمان هخامنشی از میناب برده شده شهر اورگانا بوده‌است. میناب در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در تقسیمات کشوری به شهر تبدیل شد ودر سال ۱۳۳۴ به شهرستان ارتقاء یافت.

از مکان‌های دیدنی شهر میناب می‌توان به قلعه بی بی مینو، سد استقلال، پل میناب، بندر کوهستک ، گلپنگ میناب ، هزار و یک شب ، سفره خانه سنتی دنج ،خور تیاب، مکان تفریحی بابا حاجی واقع در محله ی شیخ آباد ، خور آذینی (حفاظت شده)،بارگاه میر عمر و باغ‌های راونگ، بام میناب،امازاده شاه مرعش برادر امام رضا(ع) واقع در روستای چلوگاومیشی، قلعه‌های بجای مانده از دوره‌های تاریخی و افسانه‌ای پیش از میلاد و پنجشنبه بازار تاریخی و معروف میناب اشاره کرد.

شهر میناب به عنوان دومین شهر بزرگ استان هرمزگان، از طریق بزرگراه به بندر عباس و سپس به بندر خمیر متصل می‌باشد. هم چنین، میناب به وسیله جاده‌های اصلی آسفالته به شهرهای دیگری هم چون بندر جاسک، دهبارز(رودان) و کهنوج وصل شده‌ است.

آداب و رسوم

درایﺎم ﻧﻮروز در ﺑﺎغﻫﺎی اﻃﺮاف ﻣیﻨﺎب (روﺳﺘﺎی ﻣﺤﻤﻮدی و ﻧﺼیﺮایی) و دیﮕﺮ روﺳﺘﺎﻫﺎ،ﮔﻠی ﺑﻪرﻧﮓ ﺑﻨﻔﺶ ﻣیرویﺪ کﻪ ﺑﻪ ﺑﻬﺎرکﻮ (bahârakov) ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ و ﻣﻌﻤﻮﻻً دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻢﻫﺎ و آﻗﺎ ﭘﺴﺮﻫﺎ آن ﮔﻞﻫﺎ را ﺑﻪﺑﻨﺪ ﻣیکﺸﻨﺪ و ﺑﻪﮔﺮدن ﻣیآویﺰﻧﺪ .
در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺗﺤﻮیﻞ ﺳﺎل ﺗﻤﺎم اﻗﻮام و ﻃﺎیﻔﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺰرگ ﻓﺎﻣیﻞ و یﺎ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﺟﻤﻊ ﻣیﺷﺪﻧﺪ و ﺷﺐ یﺨی راه ﻣیاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ و کﻬﻨﺴﺎﻻن ﻣﺠﻠﺲ ﻧیﺰ ﭼیﭽکﺎ (čičakâ = ﻗﺼﻪ)ﺗﻌﺮیﻒ ﻣیﻧﻤﻮدﻧﺪ و از ﺧﺎﻃﺮات ﺧﻮش ﺧﻮد وﻫﻤﭽﻨیﻦ از ﮔﺬر ایﺎم ﺳﺨﻦ ﻣیراﻧﺪﻧﺪ .
ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺗﺤﻮیﻞ ﺳﺎل ﻧیﺰ ﮔﻠﻬﺎی ﻧﻮروزی را کﻪ در ﻓﺼﻞ ﻧﻮروز ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺧﻮدرو ﻣیرویﻨﺪ، ﻣیﭼیﻨﻨﺪ و در ﺧﺎﻧﻪﻫﺎی ﺧﻮد ﻣیﮔﺬارﻧﺪ وﻫﻤیﻨﻄﻮر ﺑﺮگ درﺧﺖ اﻧﺒﻪ و زیﺘﻮن را در درب ﺧﺎﻧﻪﻫﺎیﺸﺎن ﻣیزدﻧﺪ ﺗﺎ کﻬﻨﮕی آﻧﻬﺎ از ﺑیﻦ ﺑﺮود.

از دیﮕﺮ اﻋﻤﺎل ﻧﻮروز در ﻣیﻨﺎب کﻪﺗﻮﺳﻂ ﺧﺎﻧﻢﻫﺎ اﻧﺠﺎمﻣیﮔﺮﻓﺖ،رﻧﮓکﺮدن ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ ﺑﺎﮔﻠک ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺗﺤﻮیﻞ ﺳﺎل ﻧﻮ ﺑﻪ کﻮدکﺎن ﺧﻮد ﻫﺪیﻪ دﻫﻨﺪ و ﻫﻤیﻦ ﻃﻮر آﻧﺎن ﺑﺮ روی آﺗﺶ ﻣﺤک ﻣیریﺨﺘﻨﺪ و ﻫﻤیﻦﻃﻮر وﺳﻂ اﺑﺮوﻫﺎی ﺧﻮدرا ﻧیﺰ ﺑﺎﮔﻠک رﻧﮓ ﻣیﻧﻤﻮدﻧﺪ و ﺑﻪﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺎل ﻫﻨﺪیﻫﺎ زیﻨﺖ ﻣیدادﻧﺪ .

  • عید غدیر

ساکنان شهر 350هزار نفری میناب بعنوان دومین شهر پرجمعیت استان هرمزگان در این روز در ابتدای صبح غدیر حجله ای بر پا می کنند که به ان حجله امام علی (ع) می گویند و برپایی این حجله شادی به مولودی خوانی و آیین شادی و کف زدن های ممتد و به شیوه سنتی مردم منطقه که از میدان ولایت تا مسجد امام را به فاصله یک کیلومتر در بر می گیرد ، همراه می شود.

در ادامه بعداظهر عید غدیر جمعیت به همراه ریش سفیدان و بزرگان محل و منطقه راهی مسجد علی ابن ابیطالب (ع) واقع در بندر صیادی تیاب در 25کیلومتری میناب شده و تا پاسی از شب آیین های جشن سنتی مختلف بمناسبت عید بزرگ غدیر ادامه می یابد.و در این زمان هم هرکسی که نذر و نیاز و یا ولیمه ای داشته باشد سفره گسترانیده و حاضرین اطعام می شوند.
زیارت در قدمگاه امیرالمومنین (ع) از دیگر رسومات قدیمی مردم حاجی آباد بوده است .
و امروزی ها علاوه بر اینکه سنت گرفتن هدیه از سیدها را همچنان از قدیم تاکنون ادامه داده اند، نیز صبح اول وقت به دفتر امام جمعه مراجعه و به اتفاق ایشان به صورت پیاده به زیارت امامزادهˈ سید محمد ˈو ˈامیر نظام الدین ˈ دو تن از نوادگان امام موسی کاظم (ع) در حوالی شهر حاجی آباد می روند.

و پس از زیارت مردم در همان محل صبحانه را که توسط افزاد خیری در منطقه تدارک دیده شده صرف کرده و سپس راهی منازل سیدها برای گرفتن هدیه و به اصطلاح مژدگانی می شوند

مرتب سازی بر اساس
معرفی سوغات جدید
مرتب سازی بر اساس
معرفی غذای محلی جدید
در گذر زمان
معاصر
مرتب سازی بر اساس
Yandex.Metrica